Συνάδελφοι
διάβαζα τις προάλλες, σε ένα φόρα του διαδικτύου, τα εξής:
“Όλα τα ρατσιστικά συνθήματα που έχουν γραφτεί στους χώρους του Πανεπιστημίου Κρήτης θα σβηστούν από τους φοιτητές, αύριο Σάββατο (28/02/2008), όπως αποφάσισε η Γενική Συνέλευση όλων των σχολών του πανεπιστημίου.
Η κινητοποίηση των φοιτητών θα ξεκινήσει στις 2 το μεσημέρι και απευθύνουν ανοιχτό κάλεσμα στην κοινωνία του Ρεθύμνου, να συνδράμει στην "εξαφάνιση" των συνθημάτων που γράφτηκαν το τελευταίο διάστημα κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Η γενική συνέλευση των σχολών πιστεύει πως οι αυτουργοί των βανδαλισμών αυτών είναι μέλη της Χρυσής Αυγής. Όπως αναφέρουν σε σχετική ανακοίνωση, "οι υμνητές του Χίτλερ, της ρατσιστικής καθαρότητας των φυλών, της Χούντας και των ξερονησιών δεν έχουν θέση στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών που προστατεύει το πανεπιστημιακό άσυλο.”
Φυσικά, όλοι είμαστε σύμφωνοι με τα παραπάνω: είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπουμε τέτοιου είδος υβριστικά συνθήματα εντός των πανεπιστημιακών χώρων. Και είναι ακόμα πιο θλιβερό να συνειδητοποιούμε, για ακόμα μία φορά, πως οι δημοκρατίες μας μπορούν να καλλιεργούν τέτοιου είδους νοοτροπίες και συμπεριφορές- αλλά αυτό αποτελεί μία μεγάλη κουβέντα που δεν είναι του παρόντος…
Ρωτώ όμως, συνάδελφοι, γιατί δεν φροντίσαμε να σβηστούν και όλα τα υπόλοιπα συνθήματα των πανεπιστημιακών κομματικών παρατάξεων; Όλα αυτά τα μικροπρεπή συνθήματα που ασφυκτιούν πάνω στους τοίχους- και όχι μόνο- και πλήττουν καθημερινά την αξιοπρέπεια και την αισθητική μας; Τα συνθήματα των μεγάλων παρατάξεων ξεπερνούν, πολλές φορές, σε υβρεολόγιο και αισχρότητα αυτά των ακροδεξιών! Γιατί, επομένως, να τα ανεχόμαστε; Νομιμοποιούνται μήπως επειδή είναι συνθήματα ‘αριστερών’ ή ‘δεξιών’, και όχι ‘αναρχικών’, ‘ακροδεξιών’ ή ‘φασιστών’; Ποια η διαφορά, όταν είναι όλα ίδια ως προς το περιεχόμενο, τη νοοτροπία και την αισθητική τους;
Τα συνθήματα όμως δεν είναι η ουσία αλλά η αφορμή.
Θα πρέπει, συνάδελφοι, να καταλάβουμε όλοι πως η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από μία μειοψηφία ακροδεξιών στοιχείων- διότι περί αυτού πρόκειται. Κινδυνεύει όμως όταν υιοθετεί νοοτροπίες και πρακτικές της μειοψηφίας αυτής. Όταν, δηλαδή, αρχίζει να φοβάται, να λογοκρίνει και να αποκλείει τη μειοψηφία αυτή, όσο γελοία, φασιστική ή γραφική κι αν είναι.
Αν βέβαια είναι θεμιτό να μιλάμε για δημοκρατία σε μία χώρα όπου, για 30 και πλέον χρόνια, κυβερνούν και αποφασίζουν δύο πολιτικές οικογένειες, με κάθε είδους μεθοδεύσεις, και σε ένα πανεπιστήμιο όπου οι δύο μεγάλες κομματικές παρατάξεις υπαγορεύουν κατευθύνσεις, αποφασίζουν για ποικίλα θέματα- εισαγωγή σε μεταπτυχιακά κ.λπ.- καταργώντας κάθε έννοια αξιοκρατίας, νομιμότητας και πολιτικής (με την πραγματική έννοια του όρου)- αλλά και αυτό είναι μία τεράστια κουβέντα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος συμμετοχής μας στις γενικές συνελεύσεις: ακούμε, στηνόμαστε στην ουρά και ψηφίζουμε σαν καλά προβατάκια, χωρίς ποτέ κανείς να ζητάει την φοιτητική μας ταυτότητα, χωρίς ποτέ να γνωρίζουμε ΠΟΙΟΣ ψηφίζει και τι ψηφίζει. Εγώ ο ίδιος έθιξα πριν λίγο καιρό το θέμα στον πρόεδρο της ΠΑΣΠ και η… απάντησή του ήταν η εξής: «Γιατί να ζητάμε ταυτότητα αφού όλοι γνωριζόμαστε φατσικά;» Ιδού απάντηση σοβαρού πολιτικού όντος!!! Δεν αμφιβάλω, αξιότιμε κύριε πρόεδρε της ΠΑΣΠ, ότι η κατάσταση αυτή σας συμφέρει…Όπως συμφέρει, προφανώς, και άλλες παρατάξεις.
Αυτή τη δημοκρατία θέλουμε συνάδελφοι; Ας φροντίσουμε λίγο για την ποιότητά της, για την ουσία της. Ας είμαστε σε επαγρύπνηση και εγρήγορση. Μόνο έτσι θα είναι πλέον δύσκολο να κυοφορεί ακροδεξιά- φασιστικά σπέρματα…Ιδιαίτερα τώρα, εν μέσω οικονομικής κρίσης, όπου είναι αναμενόμενο να αυξηθούν αυτού του είδους τα κρούσματα- απ’ όπου κι αν προέρχονται
Πατραμάνης Νεκτάριος
3ο έτος ΦΚΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου